Πλήθος πιστών συνωστίστηκαν κατά την είσοδό τους στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη καθώς σε εξέλιξη βρίσκεται η λιτανεία των λειψάνων του Αγίου Δημητρίου. Ανησυχία προκαλεί ο μεγάλος συγχρωτισμός χωρίς να τηρούνται από όλους τα μέτρα. Για τον λόγο αυτό η αστυνομία έχε έντονη παρουσία με σκοπό να αποτρέψει τις καταστροφικές επιπτώσεις του περσινού εορτασμού.
Ad - Διαφήμιση
Κιγκλιδώματα τοποθετήθηκαν ακόμη και στην κεντρική είσοδο επί της οδού Αγίου Δημητρίου, ώστε να περιοριστεί η μαζική διέλευση των πιστών, ενώ και τα καθίσματα έχουν τοποθετηθεί σε απόσταση το ένα από το άλλο. Σε επιφυλακή βρίσκεται και ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ.
Ὁ Ἅγιος Δημήτριος γεννήθηκε καί μεγάλωσε στή Θεσσαλονίκη κατά τούς χρόνους τῆς βασιλείας τοῦ μεγάλου διώκτου τῶν Χριστιανῶν Διοκλητιανοῦ καί Μαξιμιανοῦ Ἐρκούλιου (284-305 μ.Χ). Καίσαρας τῆς Μακεδονίας τοποθετήθηκε ὁ Μαξιμιανός Γαλέριος, ὁ ὁποῖος ἐξαπέλυσε ἀληθινό πόλεμο ἐναντίων τῶν Χριστιανῶν.
Ἐκλεκτό μέλος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Θεσσαλονικέων ἦταν καί ὁ Ἅγιος Δημήτριος, ὁ ὁποῖος προερχόταν ἀπό εὐσεβεῖς καί ἐπιφανεῖς γονεῖς. Εἶχε δέ προικισθεῖ ἀπό τόν Θεό μέ πολλά ἀγαθά καί μέ πλῆθος σωματικῶν καί πνευματικῶν χαρισμάτων. Ἡ φήμη του ἔφθασε μέχρι τόν βασιλιά Γαλέριο, ὁ ὁποῖος ἐκτιμώντας τίς ἀρετές του τόν ἔκανε μέλος τῆς Συγκλήτου τῆς πόλεως καί τόν διόρισε στρατηγό ὅλης τῆς Θεσσαλίας καί ἀνθύπατο καί αὐθέντη ὅλης τῆς Ἑλλάδας. Ὁ Ἅγιος Δημήτριος, ὡς χριστιανός, κατηχοῦσε καί δίδασκε μέ ἱεραποστολικό ζῆλο καί μέ τή φωτεινή παρουσία του τούς Θεσσαλονικεῖς, πού τούς κατέκλυσε ἡ εἰδωλολατρία, ὁδηγώντας τους πρός τό Χριστό καί τήν ἀλήθειά Του. Ὅταν πληροφορήθηκε ὁ Μαξιμιανός τή δραστηριότητα αὐτή τοῦ Ἁγίου, διέταξε καί τόν ἔφεραν ἐνώπιόν του. Ὁ Ἅγιος ὁμολόγησε μέ παρρησία τήν πίστη του στόν Χριστό μέ συνέπεια νά τόν ὁδηγήσουν στή φυλακή, σ’ ἕνα παλαιό δημόσιο λουτρό δίπλα στό στάδιο, ὅπου ὑπέστη πολλές κακουχίες καί βασανιστήρια.
Κατά τή διάρκεια ἀγωνισμάτων στό στάδιο, πού διοργάνωναν οἱ βασιλεῖς γιά νά διασκεδάζουν μέ τίς θυσίες στά εἴδωλα, τίς αἱματοχυσίες καί τούς φόνους τῶν ἀνθρώπων, ἕνας μαθητής τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, ὁ Νέστορας, θέλοντας νά δείξει τή δύναμη τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ πῆγε στό λουτρό πού ἦταν κλεισμένος ὁ Ἅγιος, πῆρε τήν εὐλογία καί τήν εὐχή τοῦ Ἁγίου, βγῆκε στό στάδιο καί μέ τήν ἐπίκληση «Θεέ Δημητρίου βοήθει μοι!» νίκησε τόν γιγαντόσωμο καί ἀνίκητο Λυαῖο. Τό γεγονός αὐτό προκάλεσε ὀργή στόν βασιλιά, ὁ ὁποῖος πρόσταξε τούς στρατιῶτες νά πᾶνε ἐκεῖ πού ἦταν φυλακισμένος ὁ Ἅγιος καί νά τόν φονεύσουν. Οἱ στρατιῶτες τόν ἐλόγχευσαν σέ ὅλο του τό σῶμα μέχρι θανάτου. Κάποιοι εὐλαβεῖς Χριστιανοί ἦλθαν κρυφά στό λουτρό ἐκεῖνο καί ἐνταφίασαν τό λείψανο στό μέρος στό ὁποῖο μαρτύρησε. Ἀργότερα στό σημεῖο αὐτό κτίσθηκε ναΐσκος ὁ ὁποῖος περιλαμβάνει καί τόν ἰαματοφόρο τάφο τοῦ Ἁγίου. Ὁ μαθητής τοῦ Ἁγίου Λοῦπος, μέ τό δαχτυλίδι καί τόν μανδύα πού πῆρε ἀπό τόν Ἅγιο κατά τήν ὥρα τοῦ μαρτυρίου, ἐνεργοῦσε θαύματα πολλά, ὥσπου στό τέλος, ὅταν τό ἔμαθε ὁ βασιλιάς, τόν ἀποκεφάλισαν καί αὐτόν.
Κατ’ αὐτόν τόν τρόπο ἐτελειώθη ὁ Πανένδοξος Μεγαλομάρτυς, ὁ Πολιοῦχος, τό μέγα της οἰκουμένης θαῦμα, τῆς Ἐκκλησίας τό ὡράισμα, ὁ πολύς τά πάντα, καί θαυματουργός καί Μυροβλήτης Ἅγιος Δημήτριος.
ΣΥΝΤΟΜΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΟΥ ΝΑΟΥ
Ὁ Ἱ. Ναός τοῦ Ἁγίου Δημητρίου χτίστηκε στά μέσα τοῦ 5ου αἰώνα (413), πάνω στόν τόπο τοῦ μαρτυρίου τοῦ Ἁγίου, ἀπό τόν ἔπαρχο τοῦ Ἰλλυρικοῦ Λεόντιο, ὁ ὁποῖος θεραπεύθηκε ἀπό ἀνίατη ἀσθένεια. Στό χῶρο αὐτό βρισκόταν τό «στάδιο» ὅπου γίνονταν μονομαχικοί ἀγῶνες. Σ’ αὐτό τό στάδιο μονομάχησε ὁ πιστός μαθητής τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, Νέστορας, καί κατατρόπωσε τόν Λυαῖο. Ὁλόκληρο τό ἰσόγειο συγκρότημα τοῦ ἀρχαίου λουτροῦ, ὅπου ἦταν φυλακισμένος ὁ Ἅγιος, διατηρήθηκε καί διασκευάσθηκε σέ κρύπτη τοῦ ναοῦ, ἡ ὁποία ἔγινε γιά αἰῶνες καί παραμένει κέντρο λατρείας.
Ὁ ἀρχιτεκτονικός ρυθμός τοῦ ναοῦ εἶναι πεντάκλιτη βασιλική μέ ἐγκάρσιο (κάθετο) κλίτος, διπλά ὑπερῶα (γυναικωνίτες) καί μακρές διπλές κιονοστοιχεῖες. Στήν πορεία τοῦ χρόνου ὑπέστη δύο φορές καταστροφή, σέ μεγάλο μέρος, ἀπό πυρκαγιά τόν 7ο αἰώνα (μεταξύ 629 καί 639) καί στίς 5 καί 6 Αὐγούστου τό 1917. Ἐπίσης ὑπέστη πολλές καταστροφές καί λεηλασίες κατά τήν ἅλωση τῆς Θεσσαλονίκης ἀπό τούς Σαρακηνούς τό 904 καί ἀπό τούς Νορμανδούς τό 1118. Τό διάστημα 1493-1912 μετατράπηκε σέ τζαμί ἀπό τούς Τούρκους.
Ἡ μεγάλη πυρκαγιά τοῦ 1917 μετέβαλε σχεδόν σέ ἐρείπια τόν ἱστορικό Ναό καί οἱ ἀναστηλωτικές ἐργασίες πού τόν ἀποκατέστησαν στήν ἀρχική του μορφή διήρκησαν ἕως τό 1948. Ἀπό τότε λειτουργεῖ κανονικά καί ἀποτελεῖ ὡς μνημεῖο τέχνης ἕνα ἀπό τά πλέον ὑπέροχα χριστιανικά μνημεῖα τῆς ἑλληνικῆς ἀνατολῆς.
