Η οργανωτική αναδιάρθρωση της αυτοδιοίκησης ήταν σίγουρα μια πολιτική επιλογή, η οποία εκπλήρωσε πολλά από τα θεσμικά αιτήματα για ένα σύγχρονο κράτος. Οι μεγάλες δομικές αλλαγές κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης έφεραν μια σταδιακή αναβάθμιση στο θεσμό. Με το Ν.2218 του 1994 και τους αιρετούς νομάρχες, με το σχέδιο Καποδίστριας το 1997 και το σχέδιο Καλλικράτης το 2010 μπήκαν οι βάσεις για μια πιο αποκεντρωμένη διοίκηση με επιτελικό ρόλο στη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού. Στις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές θα δοκιμαστεί το σχέδιο Κλεισθένης ο οποίος ναι μεν συνεχίζει τη μετεξέλιξη της αυτοδιοίκησης στη λογική της αυτοτέλειας αλλά δοκιμάζει για πρώτη φορά την απλή αναλογική η οποία είτε θα φέρει ευρύτερες προγραμματικές συγκλίσεις είτε πολλαπλά αδιέξοδα στη διοίκηση των δήμων.
Ad - Διαφήμιση
Και αν το πολιτικό σύστημα κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης γνώρισε την απαξίωση μέσα από μια έντονη κριτική, η τοπική αυτοδιοίκηση κατάφερε να απορροφήσει τους κοινωνικούς κραδασμούς και διατήρησε μια πιο ήπια σχέση με τους πολίτες. Αυτό σημαίνει πως ο θεσμός θεωρητικά και πρακτικά μπορεί και πρέπει να είναι πιο κοντά στην κοινωνία και τον άνθρωπο, ως μια μίμηση πράξεως σπουδαία και τελεία για την πολιτική, σε μια εποχή κατά την οποία επικρατεί η αμφισβήτηση και η συνολική κρίση των αξιών, των αρχών και των ιδεών. Από την άλλη πλευρά η στασιμότητα, η στείρα εκλογική αντίληψη και η ατέρμονη γραφειοκρατία μπορούν να στιγματίσουν και να οδηγήσουν σε παρωχημένες διοικήσεις.
Ο κυρίαρχος στόχος που θα πρέπει να σχεδιαστεί για το παρόν και το μέλλον και θα δώσει την προστιθέμενη αξία στην τοπική αυτοδιοίκηση είναι η επίτευξη ενός περιφερειακού κράτους, το οποίο θα περιλαμβάνει την εσωτερική ενσωμάτωση, η οποία θα είναι προϋπόθεση της περιφερειακής ανάπτυξης για μια προοδευτική και βιώσιμη παραγωγική ανασυγκρότηση. Με οδικό χάρτη ένα μακρόπνοο χωροταξικό και αναπτυξιακό πρόγραμμα σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο, στα πλαίσια μιας νέας αστικής ανάπλασης με σεβασμό στο περιβάλλον, η οποία θα συμβάλλει στην αύξηση της απασχόλησης προς όφελος των πολιτών. Οι νέες μεταρρυθμίσεις και οι επόμενες διαρθρωτικές παρεμβάσεις θα πρέπει να εμβαθύνουν τα πολιτικά χαρακτηριστικά στην αυτοδιοίκηση ώστε να λειτουργήσει ο θεσμός ως ένα ζωντανό κύτταρο δημοκρατίας που θα αμβλύνει τις αντιθέσεις ανάμεσα στο κράτος και τον πολίτη, ενώ ως μοχλός κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης θα πρέπει να διαφυλάξει την κοινωνική συνοχή ώστε να σταθεροποιήσει τις κοινωνικές μεταβολές.
Η πόλη ως μια κοινότητα των πολιτών και όχι ως ένα απλό πολεοδομικό συγκρότημα, ο δήμος ως βασικό κέντρο πολιτικής όπου εκεί ορίζεται το σύνολο εκείνων που έχουν δικαίωμα συμμετοχής στα κοινά, και η οργάνωση ενός διοικητικού μηχανισμού με την άμεση συμμετοχή των πολιτών είναι οι τρεις βασικοί άξονες για μια σύγχρονη πολιτεία. Στα πλαίσια αυτά το ενθαρρυντικό στοιχείο των τελευταίων ετών στην τοπική κοινωνία είναι η επιθυμία να ασκήσουν το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι πολλοί συμπολίτες μας, με διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες και κοινωνικές αναφορές αλλά με διάθεση για σύνθεση, διεύρυνση και προσφορά. Αυτή η μαζική συμμετοχή μπορεί να εξυπηρετήσει το σκοπό και την πεμπτουσία της αμεσότητας που προσφέρει η πράξη της τοπικής αυτοδιοίκησης, για ένα κόσμο της πόλης, της πολιτικής, των πολιτών.
