«Μαλώσαμε, χάλασε η φάση»… κι επειδή δεν μπόρεσε να τη διαχειριστεί αυτή την ήττα, τη σκότωσε. Δεν ήξερε τι άλλο να κάνει, αυτό είχε μάθει. Ό,τι δεν του ταίριαζε, το έβγαζε από το πλάνο του.
Το εντυπωσιακά θλιβερό είναι πως μπορώ να καταθέσω τη γνώμη μου για την πιθανή αρχή του κακού αυτού.
Μέσα στις τάξεις, στα προαύλια, στις κατασκηνώσεις, στα σπίτια των μαθητών μου. Δεν είναι η ώρα να γίνει κάτι για αυτά τα παιδιά που μεγάλωσαν κι έγιναν φονιάδες. Είναι η ώρα να αλλάξουν οι μανάδες και οι πατεράδες που μεγαλώνουν τα παιδιά τους, βάζοντάς τα στο κέντρο του κόσμου.
Κάποιοι λησμονούν πως τα παιδιά τους μπορούν να είναι το κέντρο του κόσμου τους, αλλά ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ το κέντρο του κόσμου όλου.
Έχουν έρθει πολλές φορές μαμάδες μπροστά μου, στις ενημερώσεις γονέων, να μου πουν πως έπρεπε να βάλω μεγαλύτερο βαθμό στο διαγώνισμα του παιδιού τους – γιατί πολύ στεναχωρήθηκε που δεν τα πήγε καλά κι έγραψε και λιγότερο από τη/ τον διπλανή/ό του.. “Είχε συνηθίσει να γράφει 95-100% και τώρα με το 85% φοβάμαι δε θα ξαναδιαβάσει γιατί απογοητεύτηκε”.. Σου πετάνε και με δεξιοτεχνία το μπαλάκι πως “κι είχατε ξεκινήσει τόσο όμορφα μαζί κι εγω σας εκτιμώ και δε θα ήθελα να καταγραφεί η χρονιά σας ως η αποτυχημένη χρονιά του”.. Αυτά μου τα λένε μήνα Οκτώβρη που είναι η περίοδος που θέτω στόχους με κάθε μαθητή, ελέγχοντας τη στοχοπροσήλωσή του και την απόδοση του κάθε μήνα για όλους τους επόμενους μήνες της χρονιάς.
Έχουν έρθει πολλές φορές μαμάδες να μου πουν πως θα πιάσουν οι ίδιες το παιδάκι που ενοχλεί το δικό τους για να το βάλουν στη θέση τους.. Αδιαφορώντας για όσα τους λέω σχετικά με την ανάγκη καλλιέργειας κι ενδυνάμωσης του διαλόγου μεταξύ των παιδιών. Ακόμα και της ανάγκης υποχώρησης και παραχώρησης. Αδιαφορώντας για τη διευκρίνιση πως κάθε γονιός κάνει ό,τι χρειάζεται κι είναι αναγκαίο στο σπίτι- με το παιδί του κι όχι με τα άλλα παιδιά.
Έχουν έρθει πολλές φορές μαμάδες να μου πουν πως δεν μπορούν να βάλουν τα όρια που τους προτείνω στα 10χρονα παιδιά τους, γιατί τα 10χρονα θα γκρεμίσουν το σπίτι.. Γιατί τα 10χρονα θα πληγωθούν από τα “όχι” που θα ακούσουν και πολύ τη φοβούνται οι μαμάδες αυτή την πληγή.. Μην τυχόν και τα κάνουν τελικά πληγωμένους ενήλικες…
Έχουν έρθει πολλές φορές μαμάδες να μου πουν πως το παιδί τους βρίζει και πως ύστερα από ώριμη σκέψη και προσεκτική παρατήρηση κατέληξαν πως τους τα μαθαίνω μάλλον εγώ στην τάξη.. Γιατί δε γίνεται.. Δε μιλάνε έτσι οι γονείς στο σπίτι (παρά μόνο όταν δεν μπορούν να ελέγξουν τον εκνευρισμό τους.. παρά μόνο όταν νομίζουν πως τα παιδιά δεν ακούνε.. παρά μόνο όταν η τηλεόραση παίζει όλη μέρα και.. “ενταξει, κυρία Δήμητρα, δεν μπορώ να ελέγξω ό,τι λέγεται στο χαζοκούτι”!) Τις περισσότερες δε φορές καταλήγουμε πως κάθε 10χρονο έχει τη δική του τηλεόραση στο δικό του δωμάτιο με το δικό του- ολοδικό του- τηλεχειριστήριο. Οι ίδιες μαμάδες που δεν μπορούν να ελέγξουν και να ξέρουν τι γίνεται στο σπίτι τους- στο οποίο και ζουν- είναι βέβαιες πως μπορούν να ξέρουν τι γίνεται στο σχολείο που δε ζουν!
Έχουν έρθει και πολλές μαμάδες που μου ομολόγησαν πως η απάντηση του 10χρονου- “Εγώ θα πω στη μαμά μου να πάρει τηλέφωνο τον Διευθυντή”– στην παρατήρηση μου για διόρθωση συμπεριφοράς ή στη συνέπεια για την κακή του συμπεριφορά, ήταν δική τους οδηγία. Γιατί, όπως μου είπαν πρέπει να μάθει να διεκδικεί το δίκιο του…Κι αυτό του το μάθανε να το κάνει τη στιγμή που έχει καταπατήσει το δίκιο άλλων φίλων του ή συμμαθητών του!!
Και δυστυχώς δεν έχουν έρθει μπαμπάδες.
Κι όταν ήρθαν, ήρθαν για να μου πουν πως οι άντρες “μιλούν” αλλιώς, πως θα μπορούσαν να “μιλήσουν” αλλιώς και πως όλα λύνονται- με ύφος Νονού κοπιαρισμένο (πολύ θα ήθελαν!) από Μάρλο Μπράντο και Αλ Πατσίνο μαζί.. Ήρθαν για να μου μάθουν πως οι άντρες δεν κλαίνε, πως μαθαίνουν στους γιους τους να είναι οι δυνατοί και να μη σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους.. Ήρθαν να μου πουν πως δεν τους νοιάζουν οι βαθμοί αλλά να μπορούν να κερδίζουν εκεί έξω…
Ναι, δεν είναι όλοι έτσι ευτυχώς.
Αλλά και οι λίγοι, οι ελάχιστοι, μπορούν να κάνουν τη ζημιά.
Το λέω χρόνια : Τα παιδιά χρειάζονται Παιδεία κι οι γονείς Εκπαίδευση.
Δήμητρα Φύκα
