Η Έρρικα Πρεζεράκου μίλησε για το ατύχημα που την οδήγησε σε ακρωτηριασμό ενός δαχτύλου στο δεξί της χέρι.
Ad - Διαφήμιση
Η Έρρικα Πρεζεράκου, περιγράφοντας τις στιγμές του ατυχήματος, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Το σκάφος πήγαινε πολύ γρήγορα. Γύρισε 360 μοίρες. Αν ήμουν σε ένα αυτοκίνητο θα έπεφτα στην πόρτα του αυτοκινήτου. Μόνο που το σκάφος δεν είχε πόρτα. Εγώ εξφενδονίστηκα μέσα στη θάλασσα. Πετάχτηκα μέσα στο νερό και το σκάφος έκανε κύκλο. Εγώ την ώρα που βούτηξα και πήγα να βγω έλεγα με πόσα πάμε; Βγήκα κάτω από τις προπέλες. Το χέρι μου κρεμόταν. Μου έκοψε η προπέλα το χέρι, ήταν διαλυμένο. Μου είπαν ότι θα πρέπει να μου το κόψουν από τον ώμο”, δήλωσε, μεταξύ άλλων, για το ατύχημα που οδήγησε στον ακρωτηριασμό δαχτύλου της.
Ενώ συνέχισε: “Είχα μάθει να δουλεύω πολύ με το σώμα και θες να διδάξεις σε παιδιά, που το πρώτο που κοιτάνε είναι τα χέρια σου και συνειδητοποιείς ότι δεν μπορείς να κάνεις κινήσεις για να το κάνεις αυτό. Νιώθεις ότι δεν μπορείς να εργαστείς στον βαθμό που μπορούσες να εργαστείς πριν και φυσικά δεν μπορώ να κάνω και απλές καθημερινές κινήσεις. Μετά το χειρουργείο ένιωθα ότι ήμουν στις προσευχές των ανθρώπων. Το ένιωθα πολύ έντονα. Αισθάνθηκα μεγάλη ευγνωμοσύνη τις δυο μέρες μετά το χειρουργείο, ήταν ευλογημένες”.
Ο αγώνας για την ανηψιά της
“Νιώθω ότι είναι τόσο δύσκολο να πεις σε έναν γονιό, που έχει ένα παιδί 7 χρονών, πως το παιδί του δεν θα υπάρχει σε έξι μήνες! Εγώ δεν έχω παιδιά, αλλά μπορώ να αισθανθώ πολύ έναν γονιό που έχει μεγαλώσει, έχει συνδεθεί, έχει δημιουργήσει ένα παιδί. Ξαφνικά του λες πως σε έξι μήνες δεν θα υπάρχει αυτό. Μόνο να το βοηθήσουμε μπορούμε. Ό,τι μπορούσαμε το κάναμε. Είναι πάρα πολύ βάρβαρο και σκληρό αυτό το πράγμα. Η αδελφή μου έχει ένα παιδί, το οποίο και αυτό γεννήθηκε από θαύμα με έναν τρόπο. Είναι πραγματικά μαχήτρια, είναι πάρα πολύ δύσκολο αυτό που περνάει. Δεν είναι εύκολο καθόλου. Είναι πολύ επικίνδυνο”, είπε για τη μάχη που δίνει η ανιψιά της με τον καρκίνο.
Ενώ συμπλήρωσε: Τεράστιο μάθημα η αγάπη του κόσμου. Απαντάω σε όλους. Όλοι οι άνθρωποι αυτοί είναι οικογένειά μου. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι στάθηκαν σε μας. Υπάρχει ανθρωπιά και αγάπη ακόμη και μέσα στην κρίση. Είναι λυτρωτικό αυτό”.
Εγώ είχα μάθει να δουλεύω πολύ με το σώμα. Δίδασκα σε παιδιά και τα παιδιά το πρώτο πράγμα που κοιτάνε είναι τα χέρια σου. Νιώθεις πως δεν μπορείς να εργαστείς στο βαθμό που το έκανες πριν. Τώρα συνειδητοποιώ πόσο σημαντικό είναι το δεξί μας χέρι. Έχει αλλάξει όλη μου η ζωή».
