Γιώργος Λαμπρόπουλος: Ο χρόνος στενεύει. Ακόμα όμως προλαβαίνουμε

ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ…

 

Κάθε εκλογική διαδικασία είναι η σημαντικότερη, μέχρι την επόμενη. Ωστόσο οι ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου έχουν μια ιδιαιτερότητα. Θα αποτυπώσουν σε μεγάλο βαθμό το πολιτικό σκηνικό που θα επικρατήσει στην χώρα στα επόμενα πολλά-ίσως- χρόνια.

Με απλά λόγια , το αποτέλεσμα των εκλογών ίσως μας δείξει μία σταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος. Η άποψη αυτή εδράζεται στο γεγονός ότι η κοινωνία βρίσκεται σε μία πιο ώριμη φάση της σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια και ως εκ τούτου η ψήφος της  θα αντικατοπτρίζει το μέλλον και την θέση των κομμάτων στην πολιτική σκακιέρα.

Κάθε εκλογική μάχη είναι μοναδική, και η έκβαση της καθορίζεται από αστάθμητους παράγοντες. Βασικός παράγοντας που εν πολλοίς θα κρίνει αυτές τις εκλογές είναι η ψήφος των ¨νέων¨ ψηφοφόρων οι οποίοι θα είναι αυξημένοι σε σχέση με άλλες εκλογικές διαδικασίες αφού πλέον θα ψηφίζουν και άτομα που έχουν κλείσει τα 17 τους χρόνια. Αυτό σε συνδυασμό με την αποστροφή των περισσότερων νέων ως προς την πολιτική δημιουργεί μία κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων την οποία δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε αλλά και να προβλέψουμε πως θα κινηθεί.

Η αδυναμία του πολιτικού συστήματος να προσεγγίσει την νέα γενιά είναι ένα βαθύ πρόβλημα. Αν για παράδειγμα πολλοί νέοι γοητευτούν από τα άκρα και αφομοιώσουν αυτό τον τρόπο σκέψης  θα δυσκολευτούμε πολύ στο μέλλον να τους πείσουμε ότι κάνουν λάθος.

Και εδώ να σημειωθεί ότι η πρόσφατη κόντρα Τσίπρα -Μητσοτάκη στην συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης της κυβέρνησης  είναι βούτυρο στο ψωμί των ακραίων φωνών, οι οποίες βρίσκουν ζωτικό χώρο όταν επικρατεί χάος.

Μπορούμε να αναστρέψουμε αυτή την κατάσταση; Προλαβαίνουμε;

Ναι. Προλαβαίνουμε.

Αρκεί να βγούμε στον δρόμο, στις καφετέριες, στις πλατείες και να συζητήσουμε. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Ούτε η τηλεόραση, ούτε τα προεκλογικά σποτ μπορούν να αντικαταστήσουν πλέον την προσωπική επαφή.

Ας σκεφτούμε έναν νέο άνθρωπο 19 χρονών. Από τα 10 του χρόνια περίπου ζει σε μία χώρα με κρίση. Μεγάλωσε με λέξεις όπως ανεργία και φτώχεια. Αυτός ο νέος λοιπόν δεν πρόκειται να πειστεί από ένα τηλεοπτικό σποτ και φυσικά δύσκολα θα διαθέσει κομμάτι του χρόνου του για να  δει πολιτικές συζητήσεις.

Εκεί μπαίνουμε εμείς. Οι άνθρωποι που ασχολούμαστε με την πολιτική και παράλληλα βρισκόμαστε, ζούμε και εργαζόμαστε μέσα στην κοινωνία. Εμείς πρέπει να είμαστε ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των νέων και της πολιτικής.

Ο κόσμος εξελίσσεται. Το ίδιο και η πολιτική. Οι βαρύγδουπες ομιλίες πλέον δεν έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Πρέπει να περάσουμε από τον μονόλογο στον διάλογο. Πρέπει να μάθουμε να ακούμε. Μόνο αν τους ακούσουμε θα μπορέσουμε αφενός μεν να τους καταλάβουμε και αφετέρου να τους πείσουμε να μας ακούσουν και αυτοί με την σειρά τους. Όσο προσπαθούμε να κατανοήσουμε την νέα γενιά με όρους παρελθόντος και κλεισμένοι μέσα σε γραφεία τόσο περισσότερο θα απομακρυνόμαστε από αυτήν.

Άλλωστε, αν κάτι  τους δημιουργεί αποστροφή με την πολιτική, είναι η αντίληψη που έχουν ότι δεν τους ακούει και δεν τους καταλαβαίνει κανείς, και εν μέρει έχουν δίκιο.

Ο χρόνος στενεύει. Ακόμα όμως προλαβαίνουμε.

 

Λαμπρόπουλος Γιώργος

Μέλος Κ.Π.Ε ΚΙΝΑΛ